آرمیتا ، پری دریایی ، اسکار ، 90=7 ..
عدد ها گاهی می توانند «خیلی دور خیلی نزدیک» باشند مثلا فاصله بین «90 »تا« 7 »فاصله کمی نیست
به اندازه 83 تا عدد فاصله است اما اینکه چطوری می شود که 90=7 می شود فقط کاری است که از دستان توانمند جناب آقای بووووق و اعوان گرامش بر می آید
اینکه در برنامه غیبت بازار ببخشید «خنده بازار » بابا کرم بشود عمو کمر و بازار تمسخر داغ بشود
و یا چادر «ثریا »آلت قتاله سرهنگ شود و یا اینکه «فریدون جیرانی» تعجب بکند از اینکه چرا «فرزاد حسنی» تا حالا در عمرش مشروب نخورده است
و حالا این وسط «شان استون» بشود «علی» استون ولی «مینا لاکانی» روسریش را جلوی چشم های هیز «voa» در بیاورد
و اینکه کشور بصیرت را با «پارک ملت» سرگرم کنیم یا این که مرگ «ننه علی» در غوغای اسکار فرهادی گم شود
و عروج «آقاسی» در مراسم تشیع جنازه«پاپ ژان پل دوم» و یا اینکه بازیگر این شبهای سریال طنز در برنامه زنده «عشق من ایران من» نداند که « 12 اسفند» چه روزیست
و یا اینکه مثلا تقلب در انتخابات انجام نشده فدراسیون فوتبال را مرتبا در چند دقیقه پشت هم هی بگوید «تقلب در انتخابات»
و کسی هم که حالیش نیست «فردوسی پور» هم از سر خیر خواهی زنگ بزند به نامزد ریاست فدراسیون دو و میدانی در برنامه فوتبالی
و «افروغ» بیاید بنشیند جلوی «شهیدی فر» و یک نفره نقد حاکمیت کند، «ده نکمی» در هفت له شود
که نادر می خواهد گور بابایش از سیمین جدا شود و مهم نیست که در فیلم این سیمین است که می خواهد از نادر جدا شود و تو بروی با آنجلینا جان دست بدهی از زن نیمه لخت اسکار بگیری
در مجلس مزین به مشروبات بنشینی لبخند روشنفکرانه بزنی و مثلا نمی دانی قرار است با کف و سوت یهودی ها اسکار بگیری تصویرت در بین زنهای نیمه عریان ماسکه شود
و دخترت هم یادش برود که روسریش افتاده و وقتی اسمت را می خوانند با «پیمان معادی» هورا بکشی
و یا «گلشیفته» یکی یکی لباسهایش را جلوی دوربین در بیاورد و بشود «میمی مثل کدام مادر» ؟
اینکه «در باره الی» باید 15 دقیقه اش حذف بشود تا نفهمی آن شب بازیگر نقش «شهید بابایی» با آن «دختر با کفش های کتانی» چرا باید در یک اتاق بخوابند؟
اینکه «متحد» بمانی یا «پایدار »مهم نیست مهم این است که «صدای ملت» باشی و با فحش به احمدی نژاد بیچاره رای بگیری و پسر «شهید مطهری» بمانی
و «نوری زاد» پشت سر هم نامه بنویسد و نائب امام زمان(عجل الله) را مزمت کند
یا «نوری زاده» در الجزیره و العبریه (العربیه) دُم تکان بدهد یا «مهاجرانی» برود استخوان ساق «ملک عبدالله» را لیس بزند به افتخار تحجر و نه دموکراسی
و بگذار «علی دایی» با «اندی» عکس بیاندازد
«شجریان» با«گوگوش»
«هدیه تهرانی» با سگش
و «هانیه توسلی» با گربه اش
چه اهمیتی دارد رهبر چه می گوید
مهم این است که ما جایمان خوب است
و چرا و چرا و چرا اصلا به من و تو چه ربطی دارد ؟!!!
مهم این است که
«صدا و سیما دانشگاه است »
و «هنر تجلی شیدایی است و شیدایی هرچه هست در عشق است»
و « شهادت رازی است که تنها با ریخته شدن خون فاش می شود»
و «گردن را باریک آفریده اند تا در مذبح زودتر بریده شود»
و « هرکه می خواهد ما را بشناسد داستان کربلا را بخواند»
و «اگر دشمن فشار بیاورد داستان کربلا تکرار خواهد شد».
بگذار «آرمیتا رضایی نژاد» و «علیرضا احمدی روشن» این روزها را به یاد نیاورند که پدرهایشان برای چه کسی به خون غلطیتند،
بگذار علیرضا روی پای «آقا» بنشیند و آرام باشد و آرمیتا برای «آقا» نقاشی پری دریایی بکشد و بادام زمینی مزمز تعارف کند
و چقدر زیباست وقتی یک بچه یتیم شهید نائب امام زمان(عجل الله) را به تنها خوراکیش دعوت می کند و می بوسد چهره ای را که آرمیتا را بیشتر از اسکار دوست دارد و برایش مهم نیست که «اکبر» و «اصغر» در این مملکت چه می کنند
او حالا هم بابای علیرضاست و هم باید کارنامه کلاس اول آرمیتا را امضا کند
تازه اگر «اصغر فرهادی » برای «آنجلینا جولی» و «برد پیت» خم و راست می شود
او صدها «احمد حسن الحجیری» دارد و یک «سید حسن نصرالله »
تازه «فاطمه مغنیه» خود را دختر او میداند
و چه «فَسَوْفَ یَأْتِی اللّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَیُحِبُّونَهُ» شده است این روزهای ما.
چقدر سبک می شود آدم وقتی دردهایش را به« چاه »می گوید..
آیتالله بهجت در پاسخ به شبهه یکی از حاضران در جلسه مبنی بر این که آیتالله خامنهای برای رهبری جوان است، جواب جالب و پرمعنایی دادند.
